در اين باره دكتر عبد الحميد زايد مىگويد : « 1 » رمز و نشانه‌اى كه در اين سنگ‌نوشته همراه نام اسرائيل آمده است ، با رمز و نشانه‌هاى همراه آمده با نام ديگر قبيله‌ها و سرزمين‌هايى كه مرنپتاح بر آن چيره شد ، متفاوت است ، چرا كه همهء آن سرزمين‌ها همراه با رمز و نشانه‌اى آمده كه ويژهء سرزمين‌هاى بيگانه بوده است ، اما نام اسرائيل تنها با نقش يك مرد و يك زن و سه خط در رأس كه نشانهء جمع و گروه است ، همراه آمده است يعنى رمز و نشانى كه ويژهء قبيله‌ها يا قوم‌هاى بيگانه بوده است و نه سرزمين‌هاى بيگانه . « 2 » و اين كه جان ويلسون گفته است : شايد نويسندهء مصرى لوح در اين مورد خطا كرده باشد ، « 3 » درست نمىنمايد ، چرا كه بررسى لوح نشان مىدهد كه در ميان هر يك از پاره دايره‌هاى لوح نام مناطق از شمال به جنوب و از جنوب به شمال به ترتيب نوشته شده است . و چنين مىنمايد كه نويسنده هشيار و بيدار بوده كه در هر نوزده بارى كه نام مردم يا سرزمين‌هاى بيگانه در اين لوح آمده است - چه پيش از آمدن نام اسرائيل و چه پس از آن - آنها را با رمز و نشانهء ويژهء مردم يا سرزمين‌هاى بيگانه همراه كرده است ، و در هيچ يك از اين نوزده بار ، آوردن آن نشانه را فراموش نكرده است ، بلكه هوشيارى و دقت او تا آنجا بوده كه هنگام يادكرد ارتش مصر كه سربازان آن از مردم نوبه بودند ، تنها آنها را به نشانهء مردم بيگانه همراه كرده و نشانهء سرزمين‌هاى بيگانه را نياورده است ، زيرا اگرچه آن سربازان از سرزمينى بيگانه بوده‌اند ، اما در مصر مىزيسته‌اند . « 4 » از اين‌ها همه برمىآيد كه اسرائيان ياد شده در اين لوح ، اقوامى بوده‌اند كه در مرزهاى مصر مىزيسته‌اند و در طول تاريخ وطنى ويژهء خود نداشته‌اند ، و از اينجاست كه تورات نيز آنان را « فرزندان اسرائيل » مىنامد و نه ساكنان اين يا آن سرزمين . و بدين‌گونه آشكار مىشود كه عناصر و نشانه‌هاى به كار رفته در اين نقش ، خود با اين سخن كه اسرائيليان ساكنان فلسطين بوده‌اند ، جور درنمىآيد ، بلكه به عكس ، از آن برمىآيد كه سرزمينى كه از ديدگاه آنان سرشار از منّ و سلوى بوده ، هنوز به دست آنها نيفتاده بوده است . و هم چنان سرزمين به دست نيامده و موعود و نه سرزمين به دست آمده و مملوك ، شمرده مىشده است . با

--> ( 1 ) . عبد الحميد زايد ، همان ، 746 . ( 2 ) . A . Wilson , ANET , p . 387 , No . 18 . ( 3 ) . O . Eissfeldt , CAH , Part , 2 , Cambridge , 1975 , p . 544 . ( 4 ) . احمد عبد الحميد يوسف ، همان ، 145 .